Po małej przerwie wakacyjnej od razu zasiedliśmy do Guild Wars 2. Na nową część Zgred czekał od roku 2005, kiedy to wyszło pierwsze Guild Wars. Atmosfera ekscytacji udzieliła się także mi (pierwszą odsłonę znałam tylko z opowieści i podglądania jak grał) i moje oczekiwania były spore. Wszystkie zostały w pełni zaspokojone i ciężko się oderwać od gry. GW2 wyznaczyło według nas nowe standardy dla MMORPG i jak to trafnie określił Mr. Handy: ”there’s no turning back”.  Kilka powodów dla których tak uważamy:

- świat jest żywy i wciągający, a odkrywanie go jest nagradzane nie tylko przepięknymi widokami, wszystko dzieje się naturalnie i niewymuszenie
- dynamiczny system eventów zamiast tradycyjnego, nudnego dostawania questów
- osobista historia reagująca na nasze decyzje i dokonania
- współpraca z innymi graczami jest naturalna i dla wszystkich korzystna
- walka wymaga wprawy i strategii, nie ma podziału na DPS-tank-healer, zmiana broni na nowy rodzaj daje sporo radochy
- poziomy się skalują: w PvE poziom i staty gracza są obniżane by dopasować do poziomu potworów. Natomiast w PvP dostajemy wszystkie skille, przedmioty i ten sam poziom aby wszyscy gracze mieli równe szanse i musieli wykazać się umiejętnościami i sprytem
- tworzenie postaci było bardzo trudne: presety postaci są piękne i dają sporą różnorodność, wybór klasy był dla mnie możliwy tylko dzięki k8 ;-) (a Mr. Handy spędził cały dzień na podjęcie decyzji kim grać)
- nie ma opłat, płacisz raz i koniec (warto zauważyć, że serwery do pierwszej części działają nadal, po 7 latach) co daje pełną swobodę co do tego, kiedy i ile chcesz grać
- diabeł tkwi w szczegółach: dużo uwagi poświęcono detalom (świata, ubioru etc), crafting jest fajny (im więcej coś robisz, tym krócej to zajmuje; można bez większego problemu zmieniać dyscypliny; gotowanie jest bardzo przyjemne), mapa jest czytelna i estetyczna, ciekawe podejście do tworzenia postaci.

To tylko część powodów, ale Tyria wzywa ;-) [na razie gram Norn Ranger]